ถึงเวลา

ช่วยด้วยครับ ผมกำลังเสียศูนย์ !!!

หลังจากขับเคลื่อนความรู้สึกดีๆ อยู่ในวังวนของความคิดมาได้พัก

มันเริ่มชะงักเพราะทางช่างเต็มไปด้วยหลุมบ่อและยาวไกลโดยไม่เคยมีป้ายบอกปลายทาง

นี่ขนาดผมว่าผมขับเคลื่อนด้วยระบบ 4WD แล้วนะ

ถ้าไม่ใช่หัวเครื่องทนทานระดับคูโบตาคงพังกันไปข้างตั้งนานแล้ว

.......

น้ำมันหยดสุดท้ายหมดไปแล้ว

คราวนี้ผมตัดสินใจลงเดินด้วยเท้าไปอีกทาง

หวังว่าการเดินช้าลงจะทำให้ผมเห็นความงดงามของสิ่งรอบตัวมากขึ้น

แต่ด้วยความที่ผมติดอยู่กับเส้นทางเดิมๆ ที่คุ้นชิน

ผูกพันกับพาหนะเดิมๆ ที่เคยเชื่อใจ

การออกเดินทางครั้งใหม่เลยทำให้รู้สึกเหมือนจะเสียศูนย์

.............

ขอโทษด้วยนะ ที่ผ่านมาผมไม่เคยลองใช้สองขาค้นหาเส้นทางใหม่ๆ

ผมเชื่อมาตลอดว่าเราไว้ใจพาหนะที่จะทำให้เราไปถึงจุดหมายด้วยกัน

แต่ยิ่งขับ ยิ่งเข้ารกเข้าพง ยิ่งมองไม่เห็นจุดหมาย ยิ่งท้อ

คุณเลี้ยวซ้าย ผมเลี้ยวขวา คุณเดินหน้า ผมถอยหลัง

คุณก็เหนื่อย ผมก็เหนื่อย, เราต่างเหนื่อย

และไม่มีวี่แววเลยว่าเราจะไปถึง

พอเถอะครับ อย่าเหนื่อยอีกเลยนะ

ผมจะไม่บังคับหรือขัดจังหวะการก้าวของคุณอีกแล้ว

ผมจะลงเดินไปจากตรงนี้

เพราะบางทีการเดินช้าๆ

อาจทำให้ผมพบความไว้ใจที่ผมทำหล่นหายระหว่างทางก็ได้

ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

ในสายตาคุณผมอาจดูอ่อนแอ ต้องให้คุณดูแลอยู่เสมอ

และขอบคุณที่คอยดูแลมาตลอด

แล้ววันใดที่สองขาของผมแข็งแรงขึ้น

ผมจะยืนยิ้มและโบกมือให้คุณอยู่ไกลๆ นะ

..................

“ความคิดถึงอันกระจัดกระจาย มิได้มีความหมายว่าเสื่อมสลายหรือดับสูญ

เท่าที่โลกใบนี้ยังหมุนรอบตัวเอง และเธอยังไม่ลืมกัน ความคิดถึงของฉันจะยังหมุนรอบตัวเธอ”

ดูแลตัวเองด้วยนะครับ