Gaemi

วันนี้ฝนตกหนัก-เบาสลับกันมาตั้งแต่เช้า
ไม่สิ...ถ้าจะเอาจริงๆ มันตั้งเค้ามาตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้วพาลมาจนถึงเช้าต่างหาก

และตลอดทั้งวันยังไม่มีช่วงไหนเลยที่ฝนจะขาดเม็ด

อืม ช่างเป็นบรรยากาศที่เหมาะสำหรับการ......................เสียจริง

(เติมคำในช่องว่างได้ตามอารมณ์ ณ ขณะนั้นครับ)

...............

เมื่อสองวันก่อนที่นี่แดดร้อนจัดมาก จนผ้าที่ตากอยากหนีหลบแดด
แต่วันนี้ฝนกลับเทกระหน่ำหนักเสียมากมายจนแดดหลบ

กรมอุตุนิยมวิทยา ได้ประกาศเตือนภัยเป็นรอบที่ 29 แล้วว่าที่ฟ้าร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง

เกิดจากอิทธิพลของพายุโซนร้อน “แกมี”

แกมี (Gaemi) เป็นภาษาเกาหลี แปลว่ามดครับ
เป็นพายุลูกที่ 21 ในรอบปีนี้ที่ก่อตัวขึ้นในทะเลจีนใต้

จะขึ้นฝั่งที่เมืองกวางงายประเทศเวียดนามประมาณวันที่ 5 ตุลาคม

และคาดว่าจะเข้าเยี่ยมชมประเทศไทยประมาณวันที่ 6 ที่จังหวัดอุบลราชธานี

มดตัวเล็กที่ทำให้ฟ้าสีเทากระจายเป็นวงกว้างอยู่ได้ตั้งหลายวัน

ใครหนอช่างเข้าใจตั้งชื่อเหลือหลาย

เรื่องเล็กเท่ามด แต่อาจเป็นมดตัวเดียวในโลกที่พิษร้ายแรงกว่างูเห่า
มันถึงทำให้เราต้องใช้เวลาในการเตรียมใจตั้งรับอยู่หลายวัน

และออกหลายร้อยมาตราการเพื่อสร้างความมั่นใจ

........

บางครั้งเรื่องเล็กน้อยกลับทำให้เกิดความกังวลได้สูง

โดยเฉพาะหากเราเคยมีประสบการณ์ที่เจ็บปวดอย่างสาหัสต่อเรื่องนั้นมาก่อน

...แม้จะเพียงครั้งเดียว…

เสียงของความมั่นใจเริ่มเบาลง พอๆกับเสียงที่บอกให้ปลงเริ่มดังขึ้น

และวันนี้พายุโซนร้อน “แกมี” ก็มาเยือนประเทศไทยตามคาด

โดยไม่ได้สนใจเสียงประกาศว่า “อย่าเข้ามานะเจ้ามดบ้า!!”

มันไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตอนที่มันก้าวเท้าเหยียบฝั่งครั้งแรก

จะมีป้าย WELCOME หรือไม่ หรือมีกองกำลังขับไล่ซ่อนอยู่ตามที่ไหนสักที่บนฝั่ง

มันแค่ทำตาม “หน้าที่” ของมัน และออกเดินทางตามเส้นทางฝันที่เรียกว่า “ร่องมรสุม”

โดยไม่ทันได้รู้ตัวว่า เส้นทางนั้นจะสร้างความเดือดร้อนหรือไม่พอใจแก่ใครบ้าง

มันคงแอบน้อยใจลึกๆ เหมือนกันว่ามนุษย์ช่างเอาใจได้ยากแท้

พอฝนแล้งก็บ่น พอฝนตกก็ก่นด่า

นี่แหละหนา สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “คน”

ช่างละม้ายจนสับสนกับกริยาที่เคยไม่เคยอยู่นิ่ง

คน = คน
..................

บางครั้งธรรมชาติก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์หรอกที่ไม่รู้ว่าความพอดีอยู่ตรงไหน

ในเมื่อความพอดีของแต่ละคนมันไม่เคยจะเท่ากัน

ฉะนั้นเราถึงไม่สามารถเป็นที่ถูกใจของคนทั้งโลกได้

เราแค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว

บางครั้งหากมองอีกมุม “แกมี” อาจจะดีกว่าคนบางคนด้วยซ้ำ

ที่พอเริ่มรู้ตัวว่าในเส้นทางเดินได้สร้างความเดือดร้อนแก่คนมากมาย

น้ำตาของผู้ประสบภัยคิดเป็น 40% ของน้ำตาฟ้า

มันถึงได้เปลี่ยนเส้นทางเดินและพยายามอ่อนกำลังลง

แต่ขนาดพยายามอ่อนกำลังเป็นดีเปรสชั่นแล้ว

กระนั้นก็ยังไม่ปรากฏรอยยิ้มต้อนรับของเจ้าบ้าน

มันจึงยอมลดขนาดความฝันของมันลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงหย่อมความกดอากาศต่ำ

ที่ยังส่งผลกระทำต่อบริเวณพื้นที่ตามเส้นทางเดินพายุและพื้นที่ใกล้เคียง

หากจะให้สลายไปเลย คงดีต่อคนส่วนใหญ่

แต่ในสายตาของพายุ...คุณประสบความล้มเหลวในการทำหน้าที่

แล้วถ้าหลังจากนี้หมดฝนแล้วมนุษย์ประสบภัยแล้งต่อ
ถามว่าใครกันแน่ที่ล้มเหลวในการทำหน้าที่??

หรือทั้งหมดนี้เป็นเพียง “เหตุการณ์ธรรมชาติ” เท่านั้น

มันก็เป็นเสียอย่างนี้...ฉันถูกเสมอ ส่วนคนอื่นผิดตลอด

...
..
.

เฮ้อ

..............

ในวันที่ฝนตกทั้งวันอย่างนี้
การนั่งลงเงียบๆ แล้วคิดถึงใครบางคน

ถือเป็นการเดินทางของความคิดที่อาจดูเหงาแต่งดงาม

คำเตือน: แต่ในการเดินทางจริงๆ การมีใครบางคนนั่งยิ้มอยู่ข้างๆ

(อาจ)ทำให้ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะลดลง