ณ ปัจจุบัน
ประชากรบนโลกมีเจ็ดพันกว่าล้านคนแล้ว
แต่ในจำนวนนี้จะมีสักกี่คนที่กอดของเขาทำให้เราหายเหนื่อย
.................
ทั้งๆ
ที่จำนวนรวมของข้อเท็จจริงและข้ออ้างของความเหนื่อยมีมากกว่าประชากรบนโลกตั้งไม่รู้กี่ล้านเท่า
แต่เราไม่จำเป็นต้องเข้าสูตรเพื่อหาค่าเฉลี่ยให้ยุ่งยาก
หรือลำบากในการพยายามกอดคนทั้งโลก
เพื่อให้ความเหนื่อยล้าเหล่านั้นมลายหายไป
เพราะคนธรรมดาบางคนถูกสร้างมาพร้อมพลังพิเศษเพื่อสลายความเหนื่อยล้าของคนธรรมดาอีกคน
โดยมีเงื่อนไขอยู่ข้อเดียว...
“หากันให้เจอ”
…………………
หากันให้เจออาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่การหากันให้เจอในเวลาที่เหมาะสมไม่ใช่เรื่องง่าย
เพราะบนโลกนี้มีแต่คนธรรมดาทุกคน
เพียงแต่เราไม่รู้ว่าคนธรรมดาเหล่านั้นเขาเป็นคนพิเศษของใครบ้าง
เราอาจบังเอิญเจอคนธรรมดาคนนั้นที่หน้าโรงพยาบาล
ในตลาด ข้างป้อมยาม โลตัส ร้านโชว์ห่วย
ถนนคนเดิน หรือแม้กระทั่งนั่งหันหลังพิงกัน
โดยมีสิ่งกั้นแค่กำแพงห้อง
แต่ ณ
เวลานั้นเรายังเป็นเพียงคนธรรมดาสองคนในจำนวนเจ็ดพันกว่าล้าน
ที่ไม่เคยคาดเลยว่าสักวันกอดของเขาจะทำให้เราหายเหนื่อย
ในวันที่เรากลายเป็นคนพิเศษของกันและกัน
……………….
โดยส่วนตัวผมชอบการกอด
โดยเฉพาะการกอดคนพิเศษและการถูกกอดโดยคนพิเศษ
ผมไม่ได้ทะลึ่งตึงตังให้เสียงมันดังในห้องนั่งเล่นนะครับ
แต่ผมรู้สึกว่าเวลาที่ผมเหนื่อยมากๆ
จากสิ่งใดก็ตาม
แค่กอดของคนพิเศษ โดยไม่ต้องมีคำพูดสักคำ
ความเหนื่อยทั้งหลายแทบมลายจนไม่เหลือเศษ
และผมอยากให้มีใครอีกคนที่รู้สึกเช่นเดียวกับผม
อยู่บนโลกใบนี้
...........
คุณครับ
วันนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง เหนื่อยมากไหม
อยากกอดคุณเอาไว้เผื่อว่ามันจะทำให้คุณหายเหนื่อย
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าคุณเป็นคนนั้นที่คิดเหมือนผมหรือเปล่า
เราอาจเคยยิ้มให้กันมาก่อนที่ไหนสักที่
พอเจอกันอีกทีรอยยิ้มนั้นกลับทักทายผมอย่างคุ้นเคย
และมันทำให้ผมหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง
เหมือนกับที่บางคนเคยบอกผมว่า
แค่เห็นหน้าก็หายเหนื่อยแล้ว
^^
รักษาสุขภาพด้วยนะครับคนพิเศษของผม
..
จากคนธรรมดาของคุณ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น