กอด

ตอนนี้กล้ามเนื้อทั้งสองบ่าและแผ่นหลังแข่งกัน Dance ประหนึ่งหมายพิชิต Thailand Got Talent

เดาเอาเองว่าโลกทั้งใบคงพลัดหล่นใส่หลังผมตอนเผลอ...

อ๊ะ...ไม่ใช่โลกครับผมเดาผิดไป

เป็นดาวเสาร์ทั้งใบต่างหากที่ติดอยู่ตรงนั้น

...

เหนื่อยมากหรือครับ งั้นก็หลับพักเสียเถอะนะ

พักให้หายเหนื่อยอย่าได้กังวลกับสิ่งใด

ความคิดถึงของผมยังกระจายอยู่รอบๆตัวคุณ

จะลองวัดปริมาตรหรือชั่งน้ำหนักไหม

มันไม่มีสิ่งใดหล่นหายไปเลย

มีเพียงความเหนื่อยที่คอยถ่วงให้มันหนักขึ้น

...

เสียงโทรศัพท์ที่ดังติดกันหลายต่อหลายครั้ง

เสียงเพลงเดิมๆ แต่ความหมายคล้ายกำลังตัดพ้อต่อว่าในที

ครั้งแรก...คิดถึงกันไหม

ครั้งที่สอง...ยังไม่หายโกรธอีกหรือ

ครั้งที่สาม...ทำไมเธอใจร้ายจัง

ครั้งที่สี่...นี่จะรับมั๊ยเนี่ย!! (หงุดหงิดแล้วนะ)

ครั้งที่ห้า...เล่นตัวรึไง!! (รู้ใช่มั๊ยว่าไม่ชอบ)

ครั้งต่อๆมา...ไม่รับใช่มั๊ย!! ไม่รับใช่มั๊ย!!! (เอาสิให้รู้กับไปว่าใครจะชนะ ฮึ!!)

เอ...ผมคิดไปเองหรือเปล่าเนี่ย?

คุณอาจแค่กำลังเดินทาง มือไม้ไม่ว่างเลยให้โทรศัพท์มัน Redial ซ้ำๆ ก็เป็นได้

แต่ผลระยะไกลคือมันกระตุกหัวใจผมทุกครั้งที่ได้ยิน

จำได้ไหม...

ผมมักจะขอกอดคุณทุกครั้งเวลาที่เจอกัน

นั่นเพราะผมอยากให้รู้ว่าผมดีใจเพียงใดที่คุณยังอยู่ตรงนั้นให้ผมสัมผัสได้

และผมมักจะขอกอดบอกลาคุณทุกครั้งก่อนจากกัน
เพราะเราไม่มีทางที่จะรู้ได้เลยว่า ครั้งไหนจะเป็นครั้งสุดท้าย
เพราะถ้ารู้ก็คงจะกอดให้นานทีสุด

ผมยังคงคิดถึงคุณ

...

..

.

เหมือนเดิม

แต่ผมเหนื่อยเหลือเกิน

ฝันดีนะครับ